De geslagen honden

[Minkers]

Het territorium van de geslagen honden strekt over enkele kilometers bos waarin dwazen en arme midgardians her en der verspreid slapen, zaniken en als ze geluk hebben soms wat eten en drinken tussen verotte kisten, tonnen en andere rommel. Dit gebied ligt tussen waar eerst het grote Ul Targash gevestigd was en Predator Haven. Het territorium word ondanks dat het de snelste route is tussen de twee steden maar slecht bezocht. Dit met name omdat de oude bospaden niet geschikt zijn om met meer dan 2 paarden op te rijden en daarom niet efficiënt bewaakt kunnen worden en uiteraard omdat mensen er vaak schijnen te verdwalen en nooit meer terug te keren.
Het was niet met toeval dat Denrik de Jacht, door vrienden ook wel ‘Den Jacht’ genoemd door deze streken liep. Na de plaag in Ul Targash heeft hij samen met zijn vrouw moeten vluchten en een nieuw toebehoren moeten zoeken, hun zoon veranderd in een moordend schepsel door de plaag. Toen zijn vrouw binnen een week hem v erliet voor een koopman viel de wereld van Denrik als een glas wijn uit elkaar. Hij had niet de behoefte om de scherven op te rapen en zich te bezeren. De meeste mannen (en het zijn met name mannen) van de geslagen honden hebben een vergelijkbaar verhaal te vertellen, ze hebben buiten Ul Targash nooit in de maatschapij kunnen herintegreren om wat voor reden dan ook en werken samen om te overleven. Overvallen op handelaren rond het bos of wezens die dom genoeg zijn om met meer spullen dan enkel hun kledij het territorium in te lopen zijn de manier van leven.

Buiten deze bossen zijn de geslagen honden slechts een gerucht, echter was dit gerucht het enige wat Denrik op dat moment had. Enkele uren wandelde ‘Den Jacht’ in het bos, het oude bospad allang achter zich gelaten en zwierf zonder enig gevoel van richting of bestemming. Denrik had eten bij, maar wist dat hij het niet mocht op eten en deze gedachte martelde hem. Hij moest echter wat bij dragen aan de bende, het weinige wat hij had gehoord was dat al het eten gedeeld werd behalve het fruit. Fruit was enkel voor de leider, of zoiets.

De honger deed Denrik’s neus op hol slaan en hoewel de geuren die hij waarnam onaangenaam naar zoutig zweet en poep stonken begon hij wat hoop te krijgen. Toch meer dan een gerucht dus.
Hij volgde zijn neus en deze leidde Denrik naar een oude kapotgeslagen krat die zo te zien nog niet zo heel lang geleden als toilet heeft gediend. Toen hij uiteindelijk ergens verder weg kabaal hoorde zette hij het op een sprintje en uiteindelijk zag hij daar een groepje van 5 mannen, divers in leeftijd maar allemaal met dezelfde demente blik in hun ogen. Ze stonden hevig te discussiëren over iets wat ze de zalenschoen noemde en heel belangrijk leek te zijn. Het duurde dan ook even tot de hongerige nieuwkomer werd opgemerkt.
“Ach gussie, gussie!” Riep een van de mannen richting Denrik die toch wel zenuwachtig begon te worden van het rare volk. “Een onbekend gezicht.. en hoeeeelemaal alleen op zu’n fraaj uur.” De oude hond inspecteerde de Denrik aandacht en krabde aan zijn kin, die op een misselijkmakend vloeiende manier meebewoog met zijn hand. Alsof zijn kaak aan visdraadjes aan de rest van zijn hoofd was bevestigd. “La me raaie, je huis is kapoet en je wil meeëeten.. da ken da ken maar dan moet je toch wel effies spreken met de spreekheer..” Tijdens zijn verhaal legde de niet zeer verstaanbare man zijn arm over de schouder van den nieuweling en begeleide hem het bos in.
Nog voordat Denrik zijn vraag kon stellen werd deze al beantwoord door een iets helder uitziende man. “De spreekheer leid onze weg en bepaald onze wegen. Hij verdeeld het eten en ziet erop toe dat ruzies niet uit de hand lopen.. Ook....” Deze man kon even niet op zijn woorden komen, mede omdat de oude niet-heel-gezonde-kaak-man heel uitgebreid smekkend op een stuk schors kauwde. “Ja, ook weet hij dingen... “ Denrik keek het gezel even fronzend aan. ‘Dingen’ daar had hij veel aan.

“Voor de prijs van één appel, verteld hij je de geheimen uit de krochten van de aarde. De waanzin van ons bestaan. De leugens die ons bij geboorte worden ingefuisterd en de waarheid die ons altijd verzwegen is.” Den Jacht kon het verhaal maar moeilijk volgen, en hij stond er van versteld hoe niewuschierig deze mensen hem hadden gemaakt met een verhaal dat in eerste instantie klonk als klinklare onzin.
“Twee appels.” Corrigeerde iemand vanachter een boom.
Vanachter de boom stapte een man, zijn ogen dof en afwezig. Zijn huid zo vies, smerig en beplakt met modder en aarde dat je niet meerkonzien dat daarachter een bleke huid zat. Deze verschijning droeg een versleten vest, een aan stukken gescheurde blauwe pofbroek met daarover heen een jas die z’n mouwen leek te missen. Zijn warrige lange haar was beplakt met ..bos.
Denrik keek vragend naar de 2 honden naast hem en deze knikte bevestigend, dit moest de spreekheer zijn.

[Midgard DM]

Gaaf. Doen we. Goedgekeurd. (tenzei iemand anders nog iets er op tegen heeft?)

Kleine nitpick: Er is volgens de huidige lore helemaal geen bos daar.

Oplossing: Binnen de nieuwe lore (de kaart ben ik druk mee bezig) komen er twee soorten bossen in Midgard, de drie grote oerbossen die nu ook omschreven zijn + een boel kleine bossen.

In de oerbossen geld de wet van Midgard niet (Wild Midgard) zoals nu ook omschreven staat, in de kleine bosjes geld hij natuurlijk wel.

Ik zorg er voor dat er een bos komt waar jij omschrijft dat er eentje is.

[Midgard DM]

Minkers (of iemand anders) zou jij er voor kunnen zorgen dat dit in de wiki terecht komt? Onder "Important groups in Midgard"?